Archive for april, 2010

Workload

// april 14th, 2010 // No Comments » // update

Zoals de meesten onder u waarschijnlijk alvast weten, werk ik ondertussen bij de firma Waegener in Beerse. Momenteel is het nog heel rustig, aangezien de firma nog vrij nieuw is, en heb ik dus tijd om eens te bloggen.

De mensen hier zijn zeer leuk, de meesten zijn ook nog vrij jong. De dagen gaan momenteel niet altijd even snel, maar als er iets te doen is, dan zijn we er nu natuurlijk als de spreekwoordelijke kippen bij. Wat wil je, we wachten momenteel een hele dag op telefoon, maar als die rammelt, dan is de persoon meestal verkeerd verbonden en probeert die de VDAB te bereiken (meestal voor opleidingscheques). Soms is het ook iemand die wilt reageren op iets dat ze op Radio 2 hebben gehoord. Het grappige is dat deze mensen graag meteen van wal steken met hun vraag of verhaal en dat ik er geen speld tussen krijg. Op een 070-lijn zou je toch wel denken eerst te luisteren of je wel bij het juiste bedrijf gekomen bent, niet? :-)

Ik ben alleszins bezig, ik word betaald en slijt mijn dagen niet meer in huis. Dat is al een grote opluchting. Op een goed tempo kom ik in de taak die ik moet blijven uitvoeren en hopelijk komt er een moment waarop ik mijn blogs in moet plannen naarmate de drukte hier ;-)

Donkere tijden?

// april 13th, 2010 // No Comments » // kronkels

Onlangs kreeg ik bericht dat iemand in mijn sociale omgeving had besloten dat zijn leven hem te veel werd. Het was te zwaar, te donker. Het licht op het einde van die tunnel leek onbereikbaar.

Hoe komt het dat sommige mensen het leven als een zware taak, een last op hun schouders gaan zien? Hoe komt het dat anderen, waaronder ikzelf, het leven als iets van alledag zien. Met ups en downs gaan we door het leven. De ene heeft het er gemakkelijker mee dan de andere. Wat ontbreekt er bij die eerste groep mensen om zich te kunnen aansluiten bij de tweede, die traag maar gestadig uit hun problemen sukkelen en toch beslissen om de zon in hun leven te zoeken?

Ja, ik heb al in diepe dalen gezeten, maar heb nooit begrepen wat er omgaat in het hoofd van iemand die het leven echt niet ziet zitten en er graag zo snel mogelijk een einde aan zou maken.

Het was een schok om te horen, dat iemand die altijd zo positief en goedlachs was, plots zo een ommekeer kan maken, zonder dat iemand van buitenaf het besefte. Het is zeer triest om de achterblijvende familie daar te zien zitten, treurend, ontredderd, verlaten… Alles wat wij, als buitenstaanders, kunnen doen, is onze oren te luister leggen en hen de nodige steun bieden. Het verdriet is groot, bij veel mensen, elke dag. Het blijft ook altijd een schok om iemand te verliezen die je dierbaar is, of je het nu kan voorbereiden of helemaal niet.

Verlies hoort bij het leven. Of we dat willen of niet. Het kan hard zijn en moeilijk om overheen te geraken, maar het leven geeft ons normaal niet meer problemen dan we aankunnen.

Ik probeer altijd te kijken naar de mooie kring van mensen die ik om mee heen heb. Familie en vrienden zijn heel belangrijk, zowel in moeilijke als in mooie tijden. De kleine dingen in het leven zijn voor mij altijd belangrijk geweest. Een klein detail kan zoveel meer betekenen om je terug aan op te trekken. Hopelijk heeft deze familie een sterke kring om zich heen. Het verlies zullen ze nooit vergeten, en hem ook niet. Maar hoe zwaar het leed nu ook is, later herinneren ze zich hopelijk al die mooie tijden als goede en sterke gedachten om hen door het verdere leven te leiden.

Aan al wie het nodig heeft: er is altijd iemand die aan je denkt en klaarstaat om je te steunen wanneer nodig. Soms weet je niet wie dat is en komt het uit een onverwachte hoek. Koester die mensen, want ze kunnen voor jou de wolken voor de zon weghalen.