Donkere tijden?
// april 13th, 2010 // No Comments » // kronkels
Onlangs kreeg ik bericht dat iemand in mijn sociale omgeving had besloten dat zijn leven hem te veel werd. Het was te zwaar, te donker. Het licht op het einde van die tunnel leek onbereikbaar.
Hoe komt het dat sommige mensen het leven als een zware taak, een last op hun schouders gaan zien? Hoe komt het dat anderen, waaronder ikzelf, het leven als iets van alledag zien. Met ups en downs gaan we door het leven. De ene heeft het er gemakkelijker mee dan de andere. Wat ontbreekt er bij die eerste groep mensen om zich te kunnen aansluiten bij de tweede, die traag maar gestadig uit hun problemen sukkelen en toch beslissen om de zon in hun leven te zoeken?
Ja, ik heb al in diepe dalen gezeten, maar heb nooit begrepen wat er omgaat in het hoofd van iemand die het leven echt niet ziet zitten en er graag zo snel mogelijk een einde aan zou maken.
Het was een schok om te horen, dat iemand die altijd zo positief en goedlachs was, plots zo een ommekeer kan maken, zonder dat iemand van buitenaf het besefte. Het is zeer triest om de achterblijvende familie daar te zien zitten, treurend, ontredderd, verlaten… Alles wat wij, als buitenstaanders, kunnen doen, is onze oren te luister leggen en hen de nodige steun bieden. Het verdriet is groot, bij veel mensen, elke dag. Het blijft ook altijd een schok om iemand te verliezen die je dierbaar is, of je het nu kan voorbereiden of helemaal niet.
Verlies hoort bij het leven. Of we dat willen of niet. Het kan hard zijn en moeilijk om overheen te geraken, maar het leven geeft ons normaal niet meer problemen dan we aankunnen.
Ik probeer altijd te kijken naar de mooie kring van mensen die ik om mee heen heb. Familie en vrienden zijn heel belangrijk, zowel in moeilijke als in mooie tijden. De kleine dingen in het leven zijn voor mij altijd belangrijk geweest. Een klein detail kan zoveel meer betekenen om je terug aan op te trekken. Hopelijk heeft deze familie een sterke kring om zich heen. Het verlies zullen ze nooit vergeten, en hem ook niet. Maar hoe zwaar het leed nu ook is, later herinneren ze zich hopelijk al die mooie tijden als goede en sterke gedachten om hen door het verdere leven te leiden.
Aan al wie het nodig heeft: er is altijd iemand die aan je denkt en klaarstaat om je te steunen wanneer nodig. Soms weet je niet wie dat is en komt het uit een onverwachte hoek. Koester die mensen, want ze kunnen voor jou de wolken voor de zon weghalen.
